«سلیم خدادادی دشتکی معروف به سلیم خان دعوت حق را لبیک گفت. »
بسم الله الرحمن الرحیم
« الذین اذا اصابتهم مصیبه قالو انا لله وانا الیه راجعو ن»(آیه156سوره بقره ) 
((آنان که چون به حا د ثه سخت و ناگوار دچار شوند صبوری بیش گرفتند ‘ گویند: ما به فرمان خداوند آمده و به سو ی او رجو ع خواهیم کرد ))
حدود دو هفته است که به علت کسالت و بیماری در منزل(تهران) در حال استراحت هستم .ساعت 3۰/8 دقیقه روزچها رشنبه مورخه 19/7/1385 صدای زنگ تلفن خانه به صدا در آمد ،گوشی را برداشتم . صدای خواهرزاده ام بود، در احوالپرسی عجله داشت ؛ اینگار می خواست خبر مهمی را به من بدهد .
گفت: می خواهم به ولایت(روستای دشتک) بروم ،علت را برسیدم و دربا سخ گفت .
(( سلیم خدادادی دشتکی به رحمت خدا رفته است. )) گفتم : انا لله و....
مختصری از سلیم خدادادی دشتکی (معروف به سلیم خان)
سلیم خدادادی فرزند پیل آقاو مادرش بنام مشهدی سیما خدادادی حدود سال 1312 در روستای دشتک به دنیا آمد. ایشان از افراد متدین ،متعهد، معتمد واز کشاورزان و فندقکار ان باسلیقه روستای مذکور بود. علاوه بر آن چند سالی را به شغل چوبداری ( خرید و فروش گاو وگوسفند ) امرار معا ش می کرد .
سلیم خان دارای سواد مکتب خانه ای داشته واولین کسی بود که در روستای دشتک سواد خواندن و نوشتن را می دانست . ایشان در دهه ی 1340 به بچه های روستا در منزل خود آموزش قرآن می آموخت و از شاگردان معروف و ی « محمد حسین غلامی »را می توان نام برد.
سلیم خان به بلندی قامت و ستبری شانه وازجوانان بسیارباصفای دوره جوانی و از پهلوانان کشتی گیله مردی منطقه ودر تیر اندازی و شکار بانی از افراد سرآمد دوره خود بوده است. سلیم خان از مداحان اهل بیت عصمت و طهارت واز پیر غلامان حضرت سیدالشهدا ومولای خود حضرت علی « ع» بوده است. مردم منطقه سلیم خان را با مرثیه خوانی مخصوص وخاص ایشان به نام«زاره زاره ومکن ای صبح طلوع» که در طلوع صبح عاشورا درمحرم هر سال می خواند، می شناختند .من متولد 1345 هستم تا جائیکه یادم هست؛ ایشان در هر ماه محرم این مرثیه را در مسجد پایین محله شوئیل می خواند.
سلیم خان علاقه زیادی به مطالعه و دانش اندوزی داشت ،خصوصا این اواخر در تنها یی بیشتر اوقات خود را به مطالعه وقرائت قرآن می پرداخت .خاطره ای که اخیرا" از ایشان به یاد دارم ؛ این است که در شهریور ماه امسال به روستای دشتک رفته بودم، در شب 12 شهریورایشان به رسم سنت ،علاقه وعنایت خود با تفا ق چند تن از فرزندان به شب نشینی به منزل ما آمده بود .صحبت ازحضرت آیت الله آقاسید محمد تقی معصومی اشکوری و کتـا ب معروفش دو چوب و یک سنگ و سایر علمای منطقه و تار یخ دیرین و کهن اشکور به میان آمد.چنان شوقی در این پیر مرد ایجاد شد که حدود یک الی یک و نیم متر از فا صله ی دیوار به جلوی من آمد و همانند یک طلبه ی بسیار بسیار ساده، اما علاقه مند به یاد گیری و دانش اندوزی دو زانو نشست و بگونه ای توجه خود را جلب نمود وعلاوه بر آن سوالات بسیار ظریف وقابل توجهی در خلال گفتگو می پرسید ،اعتراف میکنم بنده به نوبه خود بهره ای فراوانی ازآنجلسه بردم و باید بگویم که واقعا شب به یاد ماندنی برایم بود.درواقع درمورد ایشان «اطلبوالعلم من المهد الی ا لحد» «زگهواره تا گور دانش بجوی» را با تمام وجود لمس کردم . شاین ذکر است، تعدادی ازخانواده ما و ایشان در این جمع حضور داشتندو کواه این مدعا هستند.
سلیم خان دارای دو فرزند پسر به نام های غلامحسن « فرهنگی شاغل در مدارس بخش رحیم آ باد و فرمانده پایگاه مقاومت شهید املاکی دشتک وزراکی » و قاسم « شاغل در شهر داری رودسر از پهلو ا نان برتر و نامدار استان های گیلان و مازندران در رشته کشتی گیله مردی و از قهرمانان افتخار آفرین رزمی کار ایران و قاره کهن آسیا و دارنده چندین مدال کشوری و آسیایی در رشته های رزمی » و پنج فرزند دخترمی باشد.
ایشان در شهریور سال 1382 همسر دلسوز و وفادارش بنام نجمه شیرخانی را از دست داد و از آن به بعد به تنهایی روزکار را سپری و بسختی پشت سر می گذاشت .
و به قول شاعر که می گوید :
عمر اگر خوش گذرد زندگی نوح کم است ور بسختی گذرد یک نفسش بسیار است
سلیم خان بعد از حدود سه سال واندی از درگذشت همسرش،سرانجام در شب هفدهم رمضان سال 1427مصادف با نوزدهم مهر ماه سال 1385در هنگام مداحی و با زبان علی علی گویان در مسجد پایین محله شوئیل در مقدس ترین مکان خداوند بر اثر سکته به سوی مولای خود حضرت علی (ع)رفت و دعوت حق را بدین شکل و طریق لبیک گفت.
در روز بعد مورخ 20/7/1385جسد ایشان با شرکت اقشار مختلف مردم منطقه و با حزن واندوه در قبرستان مسجد پایین محله شوئیل به خاک سپرده شد.
آری :
زندگانی برگ بودن در مسیر باد نیست.... امتحان ریشه هـاست ......
ریــشه اش هرگز اسیر بــاد نـیست.... زندگانی پیچــک است.....
انتهایش می رسـد پــیــش خـد ا.... باید آنـرا ســبـزکرد.....
بـا آبـپـا ش لحظـه ها.....
شب اول قبرآن مرحوم مصادف با 18رمضان سال 1427و یکی از شب های لیالی قدر و آسمانی بود.
خداوندا: شما را سپاس ،عجب حکمتی و سعادتی که ایشان با پای خود و درحالی ک مشغول مدیحه سرایی مولایش علی(ع)بوده، به استقبال دیار ابدی شتافت.می دانم که چنین رفتنی سعادت هر کسی نیست و رمز آنرا شما می دانیدو بس. خدایا چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی وما رسـتگار
روحش شاد، خداوند انشا ئ الله با مولایش حضرت علی (ع) که ایام مصادف با ضربت خوردن و شهادتــش می باشد،محشور بگرداند. «آمبن»
اینجانب به محض شنیدن خبر ،تصمیم گرفتم باتفاق برادرانم برای شرکت در مراسم دفن ، کفن و مجالس یادبود به روستای دشتک بروم ؛ لیکن توصیه پزشکان و وضع جسمانی ام امکان این سفر را برایم فراهم ننمود و باید بگویم که سعادت با من نبوده است که در این ایام لیالی قدر به مسجد پایین محله شوئیل( که ارادت خاصی به آن دارم) نزد هموطنانم وعلی الخصوص باز ماندگان آن مرحوم بالاخص فرزندان ایشان غلامحسن و قاسم بروم و از نزدیک عرض تسلیت داشته باشم ؛ اماخدا می داند روحم آنجاست ،لیکن ....
معهذا :
برادران و دوستان ارجمند جنا ب آقایان غلامحسن و قاسم خدادادی
در گذشت رحلت جانسوز پدر گرامیتان را به شما و خانواده محترمتان و به کلیه بازماندگان علی الخصوص دختران داغدارش تسلیت عرض نموده و از خداوند متعال علو درجات معنوی برای آن مرحوم و صبری
جزیل برای همه تان آرزومندم.
